ΠΟΣΟ ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥN ΕΚΕΙ!

Χθές μίλησα με τον φίλο μου  το Manolo στο φέισμπουκ αλλά  βιαζόταν να ετοιμαστεί για να παέι στην συναυλία που ήταν αφιερωμένη στον μεγάλο κιθαρίστα PACO DE LUCIA, οπότε δεν προλάβαμε να πούμε και πολλά.

Είχα την τύχη να τον ακούσω στην Γρανάδα το 1997 και πραγματικά δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς το ταλέντο, το μπρίο αλλά κυρίως το πάθος του μεγάλου αυτού κιθαρίστα.

Μόνο εάν τον ζούσες πάνω ατην σκηνή μπορούσες να αισθανθείς το φλαμένκο να κυλαέι στις φλέβες σου.Δυστυχώς όμως έφυγε πολύ νωρίς, φέτος, τον περασμένο Φεβρουάριο σε ηλικία, μόλις 66 ετών.

Πέθανε απο έμφραγμα δίπλα στην παραλία, στο σπίτι που διατηρούσε στο Μεξικό, ενώ έκανε διακοπές με την οικογένεια του.

Ο Πάκο γεννήθηκε τον Δεκέμβριο  του 1947 στην Αλγκεσίρα της Ισπανίας, και το πραγματικό του όνομα ήταν Φρανσίσκο Σάντσεζ Γκόμεζ. Όμως ήθελε να τιμήσει την Πορτογαλίδα μητέρα του Λουσία Γκόμεζ και υιοθέτησε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Paco de Lucia.Καταγόταν από οικογένεια με μεγάλη παράδοση στη μουσική και ειδικότερα στο φλαμένκο. Ήταν ο μικρότερος από τα πέντε παιδιά του κιθαρίστα φλαμένκο Αντόνιο Σάντσεζ και της Πορτογαλίδας μητέρας του Λουτσία Γκόμεζ.

Αδέλφια του ήταν ο τραγουδιστής φλαμένκο Pepe de Lucia και ο κιθαρίστας φλαμένκο Ραμόν Ντε Αλγκεσίρας.
Μεγάλωσε περιτριγυρισμένος από τα τραγούδια και τον χορό φλαμένκο!
Την αγάπη αλλά και την δεξιότητα του στη μουσική, ο Paco de Lucia την οφείλει σε μεγάλο βαθμό στον πατέρα του. Τον έμαθε κιθάρα σε νεαρή ηλικία και ήταν εξαιρετικά αυστηρός στην ανατροφή του από την ηλικία των 5 ετών, αναγκάζοντάς τον να εξασκείται μέχρι και 12 ώρες την ημέρα, κάθε μέρα, για να γίνει ένας επαγγελματίας μουσικός.
Αξιοσημείωτο είναι ακόμα το γεγονός ότι ο πατέρας του, τον πήρε από το σχολείο για να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην κιθάρα του!
Μάλιστα, ο κιθαρίστας φλαμένκο και βιογράφος Ντον Πόρεν παρομοιάζει τη σχέση του Πάκο με τον πατέρα του με τη σχέση του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και του Λίοπολντ Μότσαρτ, για τον τρόπο με τον οποίο οι πατέρες «διαμόρφωσαν» τους γιούς τους σε μουσικούς παγκόσμιας κλάσης και μάλιστα συνέχιζαν να τους πατρονάρουν ακόμη και αφότου έγιναν διάσημοι.

 Μαζί με τον αδερφό του, έκανε περιοδείες στις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1962 μέχρι το 1964. Εκεί γνώρισε τον διάσημο κιθαρίστα, Sabicas, ο οποίος τον ενθάρρυνε να αναπτύξει τις δικές του ιδέες.

Περισσότερο όμως επηρεάστηκε από τον Niño Ricardo, του οποίου το στιλ υιοθέτησε από νεαρή ηλικία. Μετά την πρώτη του ηχογράφηση το 1960, ηχογράφησε πολλά ριζοσπαστικά άλμπουμ, κάνοντας καινοτομίες, τις οποίες σύντομα πολλοί άρχισαν να μιμούνται.

Ο καλλιτέχνης πέθανε από έμφραγμα ενόσω βρισκόταν στο Μεξικό σε διακοπές με την οικογένεια του. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες έφυγε από τη ζωή στην παραλία που βρισκόταν πλάι από το σπίτι του... Ο Paco De Lucia ή αλλιώς το δεξί χέρι που εκτελούσε με εξαιρετική ταχύτητα τα λεγόμενα picados γεννήθηκε το 1947 σε μία γειτονιά τσιγγάνων και μέγάλωσε μέσα σε οικογένεια μουσικών η οποία και του χάρισε τα πρώτα ερεθίσματα και τα πρώτα καλλιτεχνικά εφόδια. Αρχικά έπαιζαν μουσική για να επιβιώσουν, αργότερα η κιθάρα έγινε για το νεαρό -τότε- De Lucia η αρχή μίας μεγάλης καριέρας... Ο σπουδαίος κιθαρίστας είχε επισκεφθεί στο παρελθόν και τη χώρα μας, ενώ έχει συνεργαστεί και με έλληνες μουσικούς (Γιώργος Νταλάρας). Όπως είχε δηλώσει και σε συνέντευξη του στην Τέα Βασιλειάδου (Εφημερίδα Ημερησία) "Νιώθω ότι η Ελλάδα με καλοδέχεται και γι αυτό είμαι ευτυχής όποτε έρχομαι εδώ. Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στην ελληνική μουσική και το ισπανικό φλαμένκο. Και οι δύο μουσικές έχουν ρίζες βαθιά μέσα στην παράδοση και χαίρουν σεβασμού και εκτίμησης και στις δύο χώρες..."
Πηγή: www.musicpaper.gr

 ¨Εκανε χιλίαδες περιοδείς σε όλο τον κόσμο, όπου λατρεύτηκε σαν θεός. Το 2004 έκανε μία περιοδεία στις ΗΠΑ και τον Καναδά με τον Ισπανό τραγουδιστή φλαμένκο Λα Τάνα, αλλά έκτοτε μείωσε σημαντικά τις live εμφανίσεις του στο κοινό και τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί και εμφανιζόταν σε ελάχιστες συναυλίες μόνο στην Ισπανία και τη Γερμανία, ή σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ του καλοκαιριού.

Λάτρεψε την χώρα μας και είχε δηλώσει χαρακτηριστικά σε συνέντευξη του εδώ:  "Νιώθω οτι η Ελλάδα με καλοδέχεται, γι'αυτό χαίρομαι πάρα πολύ κάθε φορά που έρχομαι εδώ. Οι μουσικές μας έχουν ρίζες βαθιά μέσα στην παράδοση και χαίρουν σεβασμού και  εκτίμησης και στις 2 χώρες".

Ακούστε το: https://www.youtube.com/watch?v=gFvaCKQU0mM

Πηγές: Wikipedia

            musicpaper.gr

"Νιώθω ότι η Ελλάδα με καλοδέχεται και γι αυτό είμαι ευτυχής όποτε έρχομαι εδώ. Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στην ελληνική μουσική και το ισπανικό φλαμένκο. Και οι δύο μουσικές έχουν ρίζες βαθιά μέσα στην παράδοση και χαίρουν σεβασμού και εκτίμησης και στις δύο χώρες..."
Πηγή: www.musicpaper.gr

Ο καλλιτέχνης πέθανε από έμφραγμα ενόσω βρισκόταν στο Μεξικό σε διακοπές με την οικογένεια του. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες έφυγε από τη ζωή στην παραλία που βρισκόταν πλάι από το σπίτι του... Ο Paco De Lucia ή αλλιώς το δεξί χέρι που εκτελούσε με εξαιρετική ταχύτητα τα λεγόμενα picados γεννήθηκε το 1947 σε μία γειτονιά τσιγγάνων και μέγάλωσε μέσα σε οικογένεια μουσικών η οποία και του χάρισε τα πρώτα ερεθίσματα και τα πρώτα καλλιτεχνικά εφόδια. Αρχικά έπαιζαν μουσική για να επιβιώσουν, αργότερα η κιθάρα έγινε για το νεαρό -τότε- De Lucia η αρχή μίας μεγάλης καριέρας... Ο σπουδαίος κιθαρίστας είχε επισκεφθεί στο παρελθόν και τη χώρα μας, ενώ έχει συνεργαστεί και με έλληνες μουσικούς (Γιώργος Νταλάρας). Όπως είχε δηλώσει και σε συνέντευξη του στην Τέα Βασιλειάδου (Εφημερίδα Ημερησία) "Νιώθω ότι η Ελλάδα με καλοδέχεται και γι αυτό είμαι ευτυχής όποτε έρχομαι εδώ. Υπάρχουν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στην ελληνική μουσική και το ισπανικό φλαμένκο. Και οι δύο μουσικές έχουν ρίζες βαθιά μέσα στην παράδοση και χαίρουν σεβασμού και εκτίμησης και στις δύο χώρες..."
Πηγή: www.musicpaper.gr

ΛΟΥΚΡΗΤΙΑ: ΑΝΗΘΙΚΗ -ΙMMORALE Η ΕΞΩΙΘΙΚΗ - AMORALE?

Διαβάζοντας ένα σχόλιο για την τηλεοπτική σειρά "ΟΙ ΒΟΡΓΙΕΣ"  μου γεννήθηκε το ενδιαφέρον να ψάξω και να συλλέξω πολύ περισσσότερες πληροφορίες γι'αυτήν την αινιγματική οικογένεια, που εδώ και 5 αιώνες συνεχίζει να προβληματίζει όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, με τις ραδιουργίες και τα σκάνδαλα της. Ειδικά η κόρη του Πάπα Αλέξανδρου ΣΤ', Λουκρητία, που τυγχάνει να πέθανε σαν σήμερα 24 Ιουνίου του 1519 στην Φεράρα της Ιταλίας είναι μια πανέμορφη, γλυκήτατη,μελαγχολική  γυναίκα, που σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής της είχε ταχθεί να υπηρετεί τις πολιτικές βλέψεις του πατέρα της.

Η Λουκρητία Βοργία γεννήθηκε στην Ρώμη στις 18 Απριλίου του 1480 και πέθανε όπως προαναφέραμε, στη Φεράρα στις 24 Ιουνίου του 1519. Τα νεανικά της χρόνια τα πέρασε στην αυλή των Βοργιών, ονομαστή για τις ραδιουργίες και τα εγκλήματά της. Η ίδια διέθετε εξαιρετική ομορφιά και πολλές χάρες, ενώ ο ήπιος χαρακτήρας και η ιδιαίτερη ευφυΐα της την βοήθησαν στο ρόλο τον οποίο ίσως ασυναίσθητα να διαδραμάτισε. Οι αλλεπάλληλοι γάμοι της μάλλον υπήρξαν σκόπιμοι προκειμένου να ικανοποιήσουν τη φιλοδοξία του πατέρα της και την αύξηση της δύναμης του αδελφού της.
Ενώ ήταν σε πολύ νεαρή ηλικία αρραβωνιάστηκε διαδοχικά δύο Ισπανούς ευγενείς τον Δον Χερουβίν ντε Σεντέλλος και τον Γασπάρντο ντε Προσίντα. Όταν όμως ο πατέρας εξελέγη Πάπας και προκειμένου να εξυπηρετήσει τις πολιτικές του βλέψεις, διέλυσε τους αρραβώνες της Λουκριτίας και την πάντρεψε με τον Ιωάννη Σφόρτζα ντε Πεζάρο, νόθο γιο του Αλέξανδρου Σφόρτζα, κόμη τουΜιλάνου.
Αργότερα όταν ο αδελφός της αντελήφθη ότι αδυνατούσε να προσπορίσει οικονομικά οφέλη από τον γάμο της αδελφής του αποπειράθηκε να δολοφονήσει το γαμπρό του μέσα στη κρεβατοκάμαρα της αδελφής του.
Υστερα απ'αυτό ο Πάπας, ακύρωσε τον γάμο της κόρης του με τον Σφόρτζα, μετά τον οποίο η Λουκρητία κατέφυγε σε Μοναστήρι καλογριών του Αγίου Σίξτου.

Τον Ιούλιο του 1498 η Λουκρητία παντρεύεται, πάλι για πολιτικούς σκοπούς, τον Αλφόνσο ντι Μπιντέλια, νόθος και αυτός, γιος του Βασιλέως της Νάπολης Αλφόνσου Β' της Αραγωνίας. Και αυτός ο γάμος υπήρξε ατυχής. Τότε, οι Βοργίες ανέλαβαν την ιδέα να καθυποτάξουν το Βασίλειο της Νάπολης συμμαχώντας με τον Βασιλέα της ΓαλλίαςΛουδοβίκο ΙΒ΄. Έτσι την επομένη της εορτής τουι ωβηλαίου του 1500 που γιόρταζε όλη μαζί η οικογένεια του Ποντίφικα, ο Αλφόνσος δέχθηκε επίθεση από τέσσερις προσωπιδοφόρους κοντά στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου όπου τραυματίσθηκε σοβαρά δεχόμενος τις φροντίδες που έσπευσε να του παράσχει η σύζυγός του Λουκριτία, επί 34 συνεχείς ημέρες, ενώ ο Πάπας διέθεσε 14 άνδρες για τη φρούρησή του. Όταν τη περίοδο εκείνη ο Καίσαρας Βοργίας πήγε να επισκεφθεί τον ημιθανή τραυματία φέρεται να δήλωσε «ότι δεν γίνεται στο γεύμα, μπορεί να γίνει στο δείπνο». Έτσι στις 18 Αυγούστου του 1500 αφού εισήλθε στη κρεβατοκάμαρα του γαμπρού του και απομάκρυνε την αδελφή του, στραγγάλισε τον Αλφόνσο με τη βοήθεια του σωματοφύλακά του Μικελόττο.
Αιμομιξία;
Μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της η Λουκρητία κατέφυγε στο πύργο του Νέππι. Τότε ξέσπασε το σκάνδαλο για αιμομικτικές σχέσεις που μπορεί να είχε με τον πατέρα της και τον αδελφό της.Αφορμή αυτού ήταν το γεγονός ότι το 1498 η Λουκρητία είχε γεννήσει κατά τον 2ο γάμο ένα βρέφος. Το 1501 φέρεται και με δεύτερο βρέφος με το όνομα Τζοβάνι (Ιωάννη) το οποίο και ανέτρεφε και για το οποίο ο Πάπας εξέδωσε δύο αναγνωριστικές βούλες που φυλάσσονταν στα αρχεία της Μοδένας. Στο μεν ένα εξ αυτών ο Πάπας αναγνώριζε το βρέφος ως τέκνο του Καίσαρα Βοργία, στο δε άλλο ως τέκνο δικό του. Η διπλή αυτή αναγνώριση της πατρότητας του παιδιού ενισχύει παρά συσκοτίζει ακόμη περισσότερο τις κατηγορίες των χρονικογράφων της εποχής για τις πιθανές αισχρές και οργιώδεις σχέσεις πατέρα, αδελφού και κόρης. Βέβαια σ΄ αυτό το σημείο έδωσε λαβή να υποστηρίζεται και η ενεργή συμμετοχή της Λουκριτίας σε όλες τις οργιώδεις εορτές που συνήθιζε ο Πάπας στα ποντιφικά ανάκτορα.
Το 1501, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του 2ου συζύγου της η Λουκριτία παντρεύεται τον Αλφόνσο της Έστης, Δούκα της Φεράρας τον οποίο και ακολούθησε στη Φεράρα. Εκεί η Λουκριτία δημιούργησε περί αυτής σπουδαίο κύκλο ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μπέμπο, ο οποίος χάρη στη Λουκριτία έγινε καρδινάλιος, και ο Αριόστος ο οποίος εξύμνησε τις αρετές της Λουκριτίας σε ένα οκτάστιχο που αναφέρεται στο έργο του «Μαινόμενος Ρολάνδος». Έτσι μέσα σ΄ ένα τέτοιο κύκλο και σ΄ ένα πλήθος τίτλων από τους γάμους της συνέχισε να ζει η Λουκρητία στην ίδια πόλη μέχρι τον θάνατό της το 1519. Σημαντικότεροι των τίτλων που έφερε ήταν Πριγκίπισσα του Σαλέρνο, Δούκισσα της Μοντένα, του Ρέτζιο και της Φεράρας, Δούκισσα της Βισκεγλίας και Λαίδη του Πέζαρο και της Γραδάρας. Σημειώνεται ότι τότε οι κληρονομικοί τίτλοι φέρονταν κατά σειρά από τον νεότερο προς τον αρχαιότερο αποκτηθέντα και όχι κατά την σύγχρονη αξιωματική σειρά από ανώτερο προς κατώτερο.
Οι σύγχρονοι της Λουκρητίας χρονικογράφοι της απέδωσαν πλήθος κατηγοριών. Αντίθετα οι νεότεροι ιστοριοδίφες εξετάζοντας τα πολιτικά πάθη και τις θρησκευτικές έριδες της εποχής εκείνης στέκονται απέναντι από το πρόσωπό της με περισσότερο ίσως σεβασμό. Συγκεκριμένα ο Γρηγορόβιος, αναγνωρίζει τη Λουκρητία ως φιλήδονη γενικά, δεν δέχεται να είχε εγκληματική φύση, θεωρώντας πως όλα αυτά είναι κατηγορίες των εχθρών των Βοργιών. Βέβαια υπήρξαν και συγγραφείς που προσπάθησαν να την εξαγνίσουν από κάθε κατηγορία.Κατά την ασφαλέστερη κρίση η Λουκρητία δεν ήταν τύπος ανήθικου ανθρώπου (immorale), αλλά μάλλον εξωηθική (amorale) που όμως μπορούσε να διακρίνει τα όρια μεταξύ της ηθικής και της ανηθικότητας. Όπως σημειώνει ο Γέμπχαρτ (Gebhart).
«Όλα της ήταν φευγαλέα, ακαθόριστα, αμφίρροπα, άτολμα, τόσο στο πνεύμα όσο και στην έκφρασή της και προπάντων ο χαρακτήρας της. Κατέστη κοντά στον πατέρα της και τους φιλόδοξους αδελφούς της "ευμάλακτος κηρός", "χαρίεσσα σκλάβα", που όμως η εκπαίδευσή της δεν μόρφωσε την αιδώ, ούτε τον λεπτοφυή γυναικείο αυτοσεβασμό.
Έτσι ως γλυκύτατη γυνή προετοιμάστηκε να δεχτεί χωρίς αντιστάσεις τις σκανδαλωδέστερες περιπέτειες του Οίκου των Βοργιών τις οποίες κάποια ψυχική αναισθησία τις καθιστούσες λιγότερο οδυνηρές για την ίδια. Συνήθισε στο πόνο, (συνεχίζει ο Γέμπχαρτ) όπως συνήθισε τα παράξενα θεάματα της παπικής αυλής».
Σε κάποια δε επιστολή της, λίγο πριν πεθάνει, προς τον Πάπα Λέοντα Ι΄διαφαίνεται το παράπονο μιας πικραμένης ύπαρξης στην οποία το παρελθόν, της είχε αφήσει μάλλον μελαγχολικές παρά φρικιαστικές αναμνήσεις.

Πηγές:

• Shubert-Soldern "Die Borgia und ihre Zeit" - Δρέσδη 1902
• Giuseppe Portigliotti "I Borgia" - 1928.
• "Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Δρανδάκη"
• Wikipedia

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

https://www.youtube.com/watch?v=GK7DUZ5XykU

https://www.youtube.com/watch?v=swLQmePTJyU

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ

https://www.youtube.com/watch?v=Dz4m52Oka34

LA SAETA

Dijo una voz popular:                                                
Quién me presta una escalera
para subir al madero
para quitarle los clavos
a Jesús el Nazareno?

Oh, la saeta, el cantar
al Cristo de los gitanos
siempre con sangre en las manos
siempre por desenclavar.
Cantar del pueblo andaluz
que todas las primaveras
anda pidiendo escaleras
para subir a la cruz.

Cantar de la tierra mía
que echa flores
al Jesús de la agonía
y es la fe de mis mayores
!Oh, no eres tú mi cantar
no puedo cantar, ni quiero
a este Jesús del madero sino al que anduvo en la mar!.

EVA BRAUN:Η ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΗ ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΟΥ ΦΥΡΕΡ

 .

 

 H Εύα Μπράουν (1912 – 1945) ήταν Γερμανίδα καλλονή, ερωμένη του Αδόλφου Χίτλερ  για δεκατρία χρόνια και σύζυγός του για ένα εικοσιτετράωρο. Γεννήθηκε στο Μόναχο στις 6 Φεβρουαρίου 1912 και ήταν η μεσαία από τις τρεις κόρες του δασκάλου Φριτς Μπράουν και της νοικοκυράς Φραντσίσκα Κρόνμπεργκερ.

 Η Eva Braun  πήρε τα μυαλά και έκλεψε την καρδιά ενός άνδρα που αργότερα αποδείχθηκε ο μεγαλύτερος και πιο απάνθρωπος πολιτικός μιας πολιτισμένης χώρας,ήταν μια καθαρόαιμη Γερμανίδα. Ο Χίτλερ δε θα μπορούσε παρά να θέλει να έχει στο πλευρό του μια ομοεθνή του. Αυτή αγάπησε παράφορα τον Χίτλερ, με τέτοιο πάθος που απλά έδωσε ακόμη και τη ζωή της ως αντίτιμο, μένοντας στην ιστορία ως η «ερωμένη» του διαβόλου…κάτι που ο ίδιος ο Αδόλφος έστω και την τελευταία στιγμή προσπάθησε να αλλάξει κάνοντάς την γυναίκα του. 

Η Εύα φοίτησε σε λύκειο αλλά και ένα χρόνο σε σχολή επιχειρήσεων, κι έπειτα έπιασε αμέσως δουλειά ως γραμματέας σε ιατρείο ενώ παράλληλα και λόγω της μοναδικής για την εποχή ομορφιάς της, έγινε το μοντέλο του φωτογράφου Heinrich Hoffmann, ο οποίος ήταν και ο επίσημος φωτογράφος των Ναζί. Και από εκεί άρχισαν όλα

Η Εϋα ήταν ξανθιά , ψηλή κι αδύνατη. Εκτός όμως από πανέμορφη, ήταν και πολλά παραπάνω από αυτό. Ήταν ένα παράξενο και ιδιαίτερο κορίτσι. Ιδιόρρυθμο και ξεχωριστό με το δικό της τρόπο
Η Εϋα απολάμβανε συνήθειες και χόμπυ που ο Χίτλερ,  αποδοκίμαζε σθεναρά, όπως το κάπνισμα, το  μακιγιάζ ,τη γυμνή ηλιοθεραπεία και το μπάνιο χωρίς μαγιώ .
Η αγαπηµένη του Χίτλερ δεν δίσταζε να φωτογραφίζεται ηµίγυµνη ή ακόµη να μεταμφιέζεται  σεµαύρο τραγουδιστή!

 Για εκείνη δεν ίσχυαν οι περιορισμοί που είχε θέσει ο δικτάτορας για όλους τους υπόλοιπους. Ο Αδόλφος  της είχε απίστευτη αδυναμία, η οποία κορυφώθηκε μάλιστα ύστερα από τις δυο απόπειρες αυτοκτονίας που έκανε η Εϋα η οποία βρισκόταν στα δίχτυα της κατάθλιψης. Της είχε παραχωρήσει ένα αυτοκίνητο Mercedes με προσωπικό οδηγό. Ενώ οι γερμανοί πολίτες ετοιμάζονταν για τον πόλεμο, η ίδια έκανε μία πολυτελή ζωή, ντυμένη με ακριβά ρούχα και κοσμήματα και διέμενε σε υπερπολυτελή σπίτια. Γυμνάζονταν σχεδόν κάθε μέρα και διάβαζε αισθηματικά μυθιστορήματα. Μεγάλη της αγάπη όμως ήταν η ανάγνωση αμερικάνικων περιοδικών, απαγορευμένων για όλους τους υπόλοιπους Γερμανούς. Είχε πάντα μαζί της τα δύο μικρόσωμα σκυλάκια της, που μάλιστα δεν άφηνε ποτέ να τα πλησιάσει ο γερμανικός ποιμενικός που είχε ο Χίτλερ. Εγκατέλειψε οικειοθελώς ό,τι θα μπορούσε να ονειρευτεί για τη ζωή της, για να γίνει ''μια παραγνωρισμένη σκιά'' πίσω από έναν σημαντικό αλλά ταυτόχρονα απεχθή άντρα.

 Ήταν η πιο ένθερμη υποστηρικτής των ρατσιστικών και εθνικοσοσιαλιστικών ιδεοληψιών του εραστή της, και μάλιστα μέχρι θανάτου! . Όταν ο Κόκκινος Στρατός μπήκε στο Βερολίνο, δήλωσε πως θα αγωνιστεί μέχρι τέλους και πως θα πεθάνει όπως ακριβώς έχει ζήσει. Το μοναδικό πράγμα που η ίδια δεν άντεχε στον Χίτλερ ήταν απλά η χορτοφαγία του. Σε όλα τα υπόλοιπα, στις μεγαλομανείς και μεσσιανικές του βλέψεις, υπήρξε η πιο πιστή οπαδός του.
Φημολογείται, πως την καλούσε συχνά ο Χίτλερ στο γραφείο του για κονιάκ και σοκολατάκια. Συζητούσαν ατελείωτες ώρες για τα κοινωνικά και πολιτικά δρώμενα. Οι τρυφερές και ερωτικές στιγμές των δύο, λέγεται πως ήταν σπάνιες, πράγμα για το οποίο η  Braun παραπονιόταν συχνά  μιας και δεν το άντεχε.Η επιθυμία της να βρίσκεται ερωτικά μαζί του ήταν τέτοια , που συχνά έκανε παράπονα για τη συχνότητα των σεξουαλικών τους επαφών. Ο Χίτλερ ήταν εξαιρετικά πολυάσχολος, αυτό όμως εκείνη πίστευε πως δεν ήταν λόγος από το να μην κάνουν έρωτα συχνότερα.

Η Ευα Μπράουν Χίτλερ αφού αυτοκτόνησε δίπλα στον σύζυγό της πλέον Αδόλφο, αποτεφρώθηκε μαζί με τον «διάβολο» και οι στάχτες τους διασκορπίστηκαν στον ποταμό Έλβα

 

Η ΑΚΜΗ ΤΟΥ ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΓΑΜΗΛΙΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ

O Γιάκοπ Λούντβιχ Φέλιξ Μέντελσον - Μπαρτόλντι (Jakob Ludwig Felix Mendelssohn Bartholdy) γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1809 στο Αμβούργο.

Καταγόταν από πλούσια και καλλιεργημένη οικογένεια εβραίων της πόλης, η οποία ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό και συγκεκριμένα το Λουθηρανικό δόγμα, για να αποφύγει το αντισημιτικό πνεύμα της εποχής.
Ο πατέρας του Αβραάμ ήταν τραπεζίτης και ο παππούς του Μωυσής από την πλευρά της μητέρας του ποιητής και φιλόσοφος.
Το δεύτερο επίθετο Μπαρτόλντι προέκυψε ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για ένα θείο του, που τους κληροδότησε μία μεγάλη ακίνητη περιουσία. Ο Φέλιξ είχε έναν αδελφό, τον Πάουλ, και δύο αδελφές, τη Ρεβέκα και τη Φάνυ, τη μετέπειτα γνωστή πιανίστρια και συνθέτρια.

Αν και εγγονός του Εβραίου φιλοσόφου Μόσες Μέντελσον (Moses), ο Μέντελσον ανατράφηκε σαν Λουθηρανός. Παιδί θαύμα, πήρε τα πρώτα μαθήματα πιάνου από τη μητέρα του και σε ηλικία εννέα χρονών έκανε την πρώτη του δημόσια εμφάνιση. Στα δεκαεπτά του χρόνια συνέθεσε το «Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας». Διακρίθηκε ως πιανίστας, οργανίστας και αρχιμουσικός.
Ανακάλυψε και παρουσίασε το 1829 το έργο του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, «Κατά Ματθαίον Πάθη».
Δίδασκε επίσης πιάνο και σύνθεση, με συνεργάτη τον Σούμαν.

 Το 1846, διεύθυνε στη Βρετανία σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση το ορατόριο «Ηλίας».

 Ο Φελιξ Μέντελσον δεν ήταν μόνο πιανίστας, μαέστρος, συνθέτης αλλά και συγγραφέας.

 Υπήρξε ένας απο τους πιο χαρισματικούς μουσικούς της εποχής του ρομαντισμού.

Υπο τη διεύθυνση του η ορχηστρα "Gewandhaus" της Λειψίας εξελίχθηκε σε μια απο τις σημαντικές ορχήστρες της Ευρώπης. 

Ηταν  επίσης  ιδρυτής του Ωδείου της Λειψίας. Εργάστηκε στο Βερολίνο και διήυθυνε πολλές ορχήστρες της Ευρώπης. Στις συνθέσεις του ο Μέντελσον  είναι αρκετά πιο συντηρητικός απο τους σύγχρονους του αλλά  πολύ ρομαντικός.

 Έδωσε νέα πνοή στο ορατόριο με τις συνθέσεις του "Απόστολος Παύλος" και "Ηλίας". Το έργο του επηρέασε τη γαλλική σχολή, το Ριχάρδο Στράους και τον Πιότρ Ιλιτς Τσαικόφσκυ.

Αξίζει να σημειωθεί οτι είχε μια ταλαντούχα αδελφή, τη Φάννυ της οποίας  ο πρόωρος θάνατος του προκάλεσε τόσο μεγάλη θλίψη ώστε να πέθανε  απο εγκεφαλικό σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.. (Ο Φέλιξ και η Φάνυ)

ΓΑΜΗΛΙΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ

Το γαμήλιο εμβατήριο αποτελεί παράδοση στον δυτικό κόσμο από το 1858.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο διαφορετικές συνθέσεις. Η πρώτη, με τον τίτλο Γαμήλιο Χορωδιακό, ακούγεται κατά τη διάρκεια της τελετής και γράφτηκε από τον Richard Wagner το 1848 για την όπερα Λόενγκιν. Η δεύτερη αποτελεί δημιουργία του Felix Mendelson και είθισται ν' ακούγεται καθώς το ζευγάρι βγαίνει από την εκκλησία. Συνετέθη το 1842 για το έργο του Σαίξπηρ Όνειρο θερινής νυκτός.

Και τα δύο μουσικά θέματα προσέλκυσαν το ενδιαφέρον του κόσμου, όταν η πριγκίπισσα Βικτόρια της Αγγλίας τα επέλεξε για τον γάμο της με τον πρίγκιπα της Πρωσίας, στις  25-01 1858. Καθώς οι περισσότεροι κοινοί θνητοί ήθελαν να δώσουν μία αριστοκρατική νότα σ' αυτή την ξεχωριστή στιγμή της ζωής τους, τα επόμενα χρόνια υιοθέτησαν ως παράδοση το γαμήλιο εμβατήριο.

                            

ΠΑΛΑΜΑΣ: Δημιουργός μιας ολόκληρης εποχής

(η πιο γλυκία θλίψη του κόσμου)

 Απο το πρωί έχω ακούσει τουλάχιστον 4 φορές ειδήσεις. Σχολιάσαμε και είδαμε σχεδόν τα πάντα, αλλά δυστυχώς  η παραμικρή μνεία  για τα  155 χρόνια απο την γέννηση του δεύτερου εθνικού μας ποιητή, του Κωστή Παλαμά.

Προφανέστατα, εσκεμένα ξεχνάμε να αναφερθoύμε σ'αυτές τις μεγάλες μορφές του έθνους και της ιστορίας μας, γιατί δεν θέλουμε να μαθαίνουμε για τις ρίζες μας, θέλουμε να ξεκολλήσουμε απο το παρελθόν, να ισοπεδώσουμε τα πάντα και μας θέλουν να κρεμόμαστε, να αιωρούμαστε ολόγυμνοι στο κενό όπως η γνωστή τραγουδίστρια και πρότυπο της νεολαίας μας, Miley Cyrus  που εμφανίζεται να λικνίζεται γυμνή πάνω σε μια μεταλλική μπάλα κατεδάφισης.( Δεν έχω βέβαια τίποτα με την συμπαθέστατη και καλλίφωνη κοπέλα, αλλά για την συγκεκριμένη τραγουδίστρια και άλλη μια,  ακόμα  πιο γνωστή συνάδελφο της, είχαν όλα τα κανάλια αφιέρωμα, ακόμη και τα τοπικά της Κρήτης, τον Παλαμά όμως τον έθαψαν ακόμα πιο βαθιά για να μην υπάρχει η παραμικρή  πιθανότητα να τον θυμηθεί κανείς).

Η συνεισφορά του Κωστή Παλαμά στα ελληνικά γράμματα υπήρξε τεράστια. Ανανέωσε σημαντικά την ποιητική μορφή, αξιοποιώντας στο έπακρο τις δυνατότητες της λογοτεχνικής μας παράδοσης, από τον Όμηρο και τον Ρωμανό τον Μελωδό, ως τον Κάλβο, τον οποίο καθιέρωσε, και το δημοτικό μας τραγούδι. Παράλληλα, έκανε ένα τεράστιο λογοτεχνικό άνοιγμα προς τις λογοτεχνίες της Ευρώπης, μπολιάζοντας την ποίησή του με τα σύγχρονα ρεύματα του Παρνασσισμού, του Συμβολισμού και του Ρεαλισμού. Με αγνό πανανθρώπινο ιδεαλισμό και πηγαία λυρική πνοή, ο Παλαμάς δημιούργησε μια ολόκληρη εποχή κι έγινε δάσκαλος στις νεώτερες γενιές

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 13 Ιανουαρίου του 1859, η καταγωγή του όμως ήταν από το Μεσολόγγι. Το 1864 πεθαίνει η μητέρα του Πηνελόπη ενώ λίγο αργότερα, το 1865 πεθαίνει και ο πατέρας του Μιχαήλ Παλαμάς. Τον επτάχρονο Κωστή ανέλαβε τότε, ο θείος του Δημήτριος Παλαμάς και τον πήρε στο σπίτι του στο Μεσολόγγι. Εκεί ο ποιητής έζησε σε ένα μάλλον  καταθλιπτικό περιβάλλον, από το 1867 ως το 1875. Ήδη αρχίζει ν' ασχολείται στα γυμνασιακά του χρόνια με την λογοτεχνία. Μόλις τελείωσε το γυμνάσιο, το 1876, ήρθε στην Αθήνα, όπου εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο, στη Νομική σχολή. Οι σπουδές του όμως δεν κράτησαν πολύ, γιατί η ποίηση και η λογοτεχνία από νωρίς τον κέρδισαν. Το 1879 διαμένει σ' ένα μικρό σπίτι στην οδό Ιπποκράτους, όπου συγκατοικεί με το Νίκο Καμπά, για περίπου ένα χρόνο. Αργότερα θα μείνει στην οδό Ασκληπιού για πολλά χρόνια. Την ίδια εποχή ο Κωστής Παλαμάς ασχολείται και με τη δημοσιογραφία και συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά, χρησιμοποιώντας κατά καιρούς τα ψευδώνυμα "Κώστας", "Διαγόρας", "Ονολουλού", "Φλόρα Μιράμπιλης", "W". 
 Πολύ γρήγορα ξεχωρίζει από τους συναδέλφους του και γίνεται ο ιδρυτής της επονομαζόμενης "Νέας Αθηναϊκής Σχολής". Το 1886 τυπώνει την πρώτη του ποιητική συλλογή "Τα τραγούδια της Πατρίδος μου" και το 1887 παντρεύεται  με την Μαρία Βάλβη και θα αποκτήσουν 3 παιδιά την Ναυσικά, το Λέανδρο και τον Αλκη.
  5  μόλις χρονών πεθαίνει  ο ¨Αλκης στις 24 Φεβρουαρίου του 1898 και ο Κωστής Παλαμάς βυθίζεται σε άφατη οδύνη. Για το χαμό του μικρού του γιού γράφει το αριστουργηματικό ελεγείο  "Ο Τάφος" (1898). Το 1879 διορίζεται γραμματέας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από τη θέση αυτή θ' αποχωρήσει το 1928 με το βαθμό του Γενικού Γραμματέα και με πολλές τιμητικές διακρίσεις, η σπουδαιότερη εκ των οποίων είναι ο τίτλος του ακαδημαϊκού το 1926. Νωρίτερα, το 1924 η Γαλλική κυβέρνηση τον τιμά με το παράσημο της "Λεγεώνος της Τιμής". Το 1929 αναλαμβάνει καθήκοντα ως Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών. Στις αρχές του 1933 τιμάται με το μετάλλιο "Γκαίτε" από τον Γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα. Ανακηρύσσεται Επίτιμος Πρόεδρος του νεοϊδρυθέντος τμήματος της Διεθνούς Ενώσεως Συγγραφέων και λίγο αργότερα του απονέμεται το "Οικονόμειο Βραβείο". Το 1934 η Ισπανική κυβέρνηση τον τιμά με το μετάλλιο "Del la plaque del l' Ordre de la Republique" και ένα χρόνο μετά του απονέμεται το Μετάλλιο της Αμβροσιανής Βιβλιοθήκης του Μιλάνου. Το ίδιο έτος μετακομίζει στην Πλάκα.  Το 1936 εορτάζεται η πενηντάχρονη προσφορά του ποιητή στα πνευματικά δρώμενα και του απονέμονται τα διάσημα του Ανωτέρου Ταξιάρχου του Βασιλικού Τάγματος και το βραβείο "Γραμμάτων και Τεχνών" του Υπουργείου Παιδείας. Την ίδια εποχή τον επισκέπτεται στο σπίτι του ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος και του μεταφέρει τα συγχαρητήρια και τις ευχές της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το 1937 αποκαλύπτεται προτομή του Κωστή Παλαμά στο Μεσολόγγι.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του θα τα ζήσει αποτραβηγμένος και θ' ασχοληθεί με τη συγγραφή νέων έργων και την απλή συναναστροφή φίλων και θαυμαστών του. Στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής, στις 9 Φεβρουαρίου του 1943, πεθαίνει η σύντροφός του Μαρία. Δεκαοχτώ μέρες αργότερα, βαριά άρρωστος ο Κωστής Παλαμάς πεθαίνει στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, στις 3 π. μ.
 Η κηδεία του έμεινε μνημειώδης στα χρονικά της πατρίδας μας. Χιλιάδες λαός πλημμύρισε το Α' Νεκροταφείο Αθηνών και συνόδευσε τον μεγάλο μας ποιητή μέχρι την τελευταία του κατοικία, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο, μπροστά στα μάτια των  κατακτητών. Λίγο νωρίτερα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός είχε απαγγείλει το περίφημο νεκρώσιμο ποιήμα στη μνήμη του Κωστή Παλαμά.

ΑΣ ΜΗΝ ΤΟΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑΤΙ :
 "Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα" 
 (από τον  επικήδειο λόγο του Σικελιανού).

Τ. Αθανασιάδης: "Ο Παλαμάς είναι εθνικό σύμβολο και  παραμένει, και θα παραμένει όσο υπάρχει Ελλάδα, αμετακίνητος στο βάθρο του μέσα στο Πάνθεο των μεγάλων μορφών, στους ''Πατέρες'', που δίνουν νόημα στην Ελληνική διάρκεια".

  Μεγάλοι ποιητές της γενιάς του 1880


Πηγές: wikipedia, parapolitika, nafpaktia