ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ

Ο παραδοσιακός χαιρετισμός του διημέρου της Πρωτοχρονιάς είναι «Shanah Tovah»

 (Σανά Τοβά = Καλή Χρονιά).

 

«Ρος Χασανά» στα Εβραϊκά. Είναι κινητή εορτή, εκ του λόγου ότι το εβραϊκό ημερολόγιο είναι σεληνοηλιακό.     

Ο εορτασμός είναι διήμερος και ξεκινά το δειλινό της πρώτης ημέρας του μήνα Τισρί (24 Σεπτεμβρίου το 2014, σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο) και λήγει το σούρουπο της μεθεπομένης ημέρας (26 Σεπτεμβρίου  σύμφωνα με το Γρηγοριανό Ημερολόγιο). Το Εβραϊκό σύστημα χρονολόγησης έχει ως αφετηρία του το έτος 3.761 π.Χ, το υποτιθέμενο έτος κτήσεως του κόσμου από τον Θεό. Άρα, από σήμερα οι Εβραίοι γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά του έτους 5.775 από της κτήσεως του κόσμου.
Η Εβραϊκή Πρωτοχρονιά έχει έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα, σε αντίθεση με τον κοσμικό χαρακτήρα της πρωτοχρονιάς των χριστιανών. Είναι περίοδος προσευχής και μετάνοιας για τον πιστό, που πρέπει να ζητήσει συγχώρεση από συγγενείς και φίλους για τις αμαρτίες του της χρονιάς που φεύγει. Στις συναγωγές διαβάζεται η ιστορία του γενάρχη των Ιουδαίων Αβραάμ και ακούγεται ο μελαγχολικός και θρηνητικός ήχος του σοφάρ, ενός τελετουργικού οργάνου από κέρας κριαριού, που υπενθυμίζει στους πιστούς το περιστατικό της θυσίας του Αβραάμ και τους καλεί σε πνευματική επαγρύπνηση.
Οι Εβραίοι γιορτάζουν την πρωτοχρονιά τρώγοντας ένα ειδικά φτιαγμένο τσουρέκι (challah), που συμβολίζει τη συνέχεια της ζωής, καθώς και μήλα βουτηγμένα σε μέλι, για να είναι γλυκό και υγιές το νέο έτος. Το τραπέζι περιλαμβάνει γεύματα με σπανάκι, μαυροφάσουλα, χουρμάδες, κολοκύθια και πράσο, τροφές που αναφέρονται στο Ταλμούδ. Το ποτό που κυριαρχεί είναι το κρασί.

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr

ΛΕΩΝ ΤΟΛΣΤΟΙ "ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΣ"

 

 Δεν θα μπορούσα  σήμερα να μην αναφερθώ στην γέννηση ενός απο τους κορυφαίους συγγραφείς όλων των εποχών, στην γέννηση του Λέων Τολστοι.
 Το εκπληκτικό έργο του ΑΝΝΑ ΚΑΡΕΝΙΝΑ. αποτέλεσε σταθμό τόσο για τις σπουδές μου, όσο και για την θεώρηση των πραγμάτων στην μετέπειτα ενασχόληση μου με την λογοτεχνία αλλά και την ίδια την ζωή.
 Οι ιδέες του αποτέλεσαν το πνευματικό σημείο αναφοράς τόσο της εύπορης τάξης όσο και του απλού λαού.
 Ο κόμης Λεβ Νικολάγεβιτς Τολστόι, γνωστός στο ελληνικό κοινό ως Λέων Τολστόι, γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου  1828  στη Γιάσναγια Πολιάνα της Ρωσίας από αριστοκρατική οικογένεια. Ορφάνεψε, όμως, προτού κλείσει τα δέκα του χρόνια και από πατέρα και από μητέρα.
Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καζάν ανατολικές γλώσσες και νομικά, μα δεν πήρε το δίπλωμά του. Ήταν φύση ανήσυχη, γεμάτη σχέδια και αναμορφωτικές ιδέες, επηρεασμένος από τη Γαλλική Επανάσταση. Θέλησε να ανυψώσει τους Ρώσους χωρικούς και να μορφώσει τα παιδιά τους. Ίδρυσε, μάλιστα, και σχολείο και εξέδωσε παιδαγωγικό περιοδικό με τον τίτλο «Γιάσναγια Πολιάνα».
Έχοντας μεγάλα χρέη από τη χαρτοπαιξία, αποφάσισε να καταταγεί στο στρατό. Πήρε μέρος στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856), όπου γνώρισε την ψυχή του ρώσου στρατιώτη και τη φρίκη του πολέμου. Στη συνέχεια επιχείρησε δύο ταξίδια και γυρίζοντας στη Ρωσία, παντρεύτηκε (1862), έκανε οικογένεια κι έζησε ευτυχισμένος «σαν πατριάρχης», όπως έγραψε ο ίδιος. Με την κατά 16 χρόνια μικρότερη σύζυγό του Σοφία Μπερς απέκτησε 13 παιδιά. Την περίοδο εκείνη έγραψε τα δύο αριστουργήματά του «Πόλεμος και Ειρήνη» (1869), το οποίο ζωντανεύει τη Ναπολεόντεια εποχή και την «Άννα Καρένινα» (1877), ένα δυνατό ψυχογραφικό και οικογενειακό δράμα.
Η ανησυχία του, όμως, ταράζει και πάλι τη ζωή του. Είχε τύψεις που ζούσε μέσα στα πλούτη, ενώ τόσοι άλλοι δυστυχούν. Θέλει να τα αφήσει όλα, περιουσία, οικογένεια, δόξα και να ζήσει απλά, σύμφωνα με τις ιδέες του. Τότε γράφει τα έργα του με τα μεγάλα προβλήματα και τις υψηλές ηθικές αρχές της αγάπης, της καλοσύνης και της συμπόνοιας: «Πάτερ Σέργιος» (1898), "Σονάτα του Κρόιτσερ" (1889), «Κύριος και δούλος» (1895) και «Ανάσταση» (1899). Έγραψε, ακόμα, ένα δραματικό έργο, «Το κράτος του ζόφου» (1886) κι ένα θαυμάσιο μεγάλο διήγημα «Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» (1866).
Το 1910 αποφασίζει να εγκαταλείψει τα «εγκόσμια», να τα αρνηθεί όλα και να ζήσει μία απλή ζωή μέσα στη φύση. Μα είναι πια 82 ετών και η υγεία του κλονίζεται. Στις 20 Νοεμβρίου ο σπουδαίος ρώσος συγγραφέας, «ο γίγας της ρωσικής γης», όπως τον αποκαλούν, άφησε την τελευταία του πνοή στη σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Αστάκοβο της Ρωσίας.
Η ζωή του Τολστόι χαρακτηρίστηκε από μεγάλες αντιθέσεις, καθώς τα πρώτα άσωτα χρόνια της αριστοκρατίας τα διαδέχτηκε η ριζοσπαστική μεταστροφή του προς την άρνηση του πλούτου, τη φιλανθρωπία και προς έναν ιδιόμορφο ειρηνιστικό και χριστιανικό αναρχισμό, που έτυχε θαυμασμού από προσωπικότητες όπως ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και επισφραγίστηκε με τον αφορισμό της Ρωσικής Εκκλησίας.

Αποφθέγματα - Γνωμικά - Ρήσεις

• «Αν θες να βρεις παράδειγμα προς μίμηση, θα πρέπει να ψάξεις μεταξύ των απλών, ταπεινών ανθρώπων. Πραγματικό μεγαλείο έχουν μόνο όποιοι δεν αυτοδιαφημίζονται και δεν θεωρούν τον εαυτό τους σπουδαίο.»
• «Ασήμαντοι άνθρωποι είναι εκείνοι που δέχονται τις απόψεις των άλλων, χωρίς να τις επεξεργάζονται οι ίδιοι.»
• «Δεν υπάρχει αληθινή ηδονή, εκτός από εκείνη που δίνει η δημιουργικότητα. Είτε φτιάχνει κανείς μολύβια, είτε μπότες, είτε ψωμί, είτε παιδιά. Χωρίς δημιουργία δεν υπάρχει αληθινή ευχαρίστηση.»
• «Ένας λόγιος γνωρίζει πολλά βιβλία, ένας άνθρωπος μορφωμένος έχει γνώσεις και δεξιότητες, ένας άνθρωπος φωτισμένος καταλαβαίνει το νόημα και τον σκοπό της ζωής του.»
• «Οι ευτυχισμένοι γάμοι δεν έχουν ιστορία.»
• «Τα μόνα έθνη που μπορεί να ονομάζονται ιστορικά είναι αυτά που αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητα και την αξία των θεσμών τους. »

ΠΗΓΗ: wikipedia, san shmera. gr, greekbooks.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

 

Δεν λατρεύω τον Αύγουστο μόνο επειδή είναι ο γενέθλιος μήνας μου αλλά επειδή είναι μήνας διακοπών, χαράς, γέλιου και πολύ φαγητού για όλο τον κόσμο.

Οι αρχαίοι τον αποκαλούσαν : Συκολόγο, Τραπεζοφόρο και Διπλοχέστη, αναφέρονται κυρίως στην αφθονία των καρπών του: «Αύγουστε καλέ μου μήνα να ‘σουν δυο φορές το χρόνο». Ενώ οι δώδεκα πρώτες ημέρες του Αυγούστου ονομάζονταν και «μερομήνια» γιατί έλεγαν ότι προλέγουν τον καιρό: «κάθε ημέρα κι ένας μήνας». Οι μέρες αυτές ήσαν επίσης γνωστές και ως «δρίμες». Τις μέρες αυτές δεν έπρεπε να πάει κάποιος στη θάλασσα για μπάνιο, ούτε να πλύνεις, ούτε να κόψεις σταφύλια και σύκα.

Παρ' όλα αυτά, όσο κι αν τον Ιούλιο «ο Αηλιάς κόβει σταφύλια και η Αγιά Μαρίνα σύκα», ο ερχομός του Αυγούστου δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε ότι «από Μάρτη καλοκαίρι, κι από Αύγουστο χειμώνας»!

Σε μερικές περιοχές θεωρούνταν ότι οι μέρες του Αυγούστου συμπίπτουν με την «εώα επιτολή» του Σείριου, την ανατολή δηλαδή του λαμπρότερου άστρου της νύχτας λίγο πριν από την ανατολή του Ηλιου.

    «Ο Σείριος είναι το λαμπρότερο άστρο του αστερισμού του Μεγάλου Κυνός  και η εώα επιτολή του σ’ αυτή τη χρονική περίοδο είχε συνδεθεί στην αρχαιότητα με τα κυνικά καύματα (τα dies caniculariae των Λατίνων), δηλαδή με τις θερμότερες ημέρες του έτους, τα οποία καύματα οι αρχαίοι απέδιδαν στην επί πλέον αύξηση της θερμοκρασίας από την υποτιθέμενη προσθήκη της ακτινοβολίας του Σείριου στην ακτινοβολία του Ήλιου».    
— Μάνος Δανέζης & Στράτος Θεοδοσίου

 Σύμφωνα με το αττικό ημερολόγιο ο Αύγουστος ήταν ο δεύτερος μήνας του έτους και ονομάζονταν Μεταγειτνίων  διάρκειας 29 ημερών που αντιστοιχεί με το χρονικό διάστημα από 24 Ιουλίου έως τις 22 Αυγούστου. Ο Αύγουστος, κατά το παλαιό ρωμαικό  ημερολόγιο, ήταν ο έκτος μήνας και  ονομάζονταν Sextilis και είχε 31 ημέρες, ευθύς εξ αρχής από την εγκαθίδρυση του Ιουλιανού ημερολογίου το 45 π.Χ. (έτος 709 από κτίσεως Ρώμης). 

Το έτος 8 π.Χ ο Αύγουστος Καίσαρας του έδωσε το όνομά του χωρίς την προσθήκη μίας ημέρας από τον Φεβρουάριο (όπως λανθασμένα αναγράφεται σε ορισμένες αναφορές). Λέγεται ότι ο Αύγουστος έβαλε τον μήνα σε αυτή την θέση, για να τιμήσει τον θάνατο της  Κλεοπάτρας, η οποία, όπως λέγεται, έθεσε τέλος στη ζωή της στις 12 Αυγούστου του 30 π.Χ. αν και ο ακριβής λόγος του θανάτου της καλύπτεται από μυστήριο. 

 

 Κατά το Βυζαντινό ημερολόγιο που ακολουθεί ακόμη και σήμερα η Εκκλησία μας  και το οποίο αρχίζει τον Σεπτέμβριο  ήταν ο τελευταίος μήνας του χρόνου κι έτσι 31 Αυγούστου γιορτάζονταν ως παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

 Οχι μόνο οι Αρχαίοι τελούσαν μεγάλους εορτασμούς αυτό τον μήνα προς τιμήν πολλών θεών, αλλά και εμείς τιμάμε την Παναγία  μας, νηστεύουμε  και ονομάζουμε «δεκαπενταύγουστό», το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα πριν από την εορτή της. Μετά όμως, ανήμερα  και μέχρι το τέλος του καλοκαιριού  έχουμε γιορτές και πανηγύρια σε όλη την Ελλάδα.

 

 

Πηγές: Wikipedia

Ελλήνική Λαογραφία:Ο Αύγουστος

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ.

https://www.youtube.com/watch?v=GK7DUZ5XykU

https://www.youtube.com/watch?v=swLQmePTJyU

Εμβληματική φυσιογνωμία της γαλλικής διανόησης.

 Δεν είχα σκοπό να αναρτήσω κάτι στο blog μου σήμερα, αλλά ανοίγοντας το google παρατήρησα την φιγούρα μιας όμορφης κυρίας και μετακινώντας τον κέρσορα επάνω της μου έβγαλε "106 γενέθλια της Σιμόν Ντε Μποβουάρ", φυσικά δεν το γνώριζα, αλλά μιας και το έμαθα θεώρησα χρέος μου να αφιερώσω ένα άρθρο στο κατα κοινή ομολογία  υπέροχο ζεύγος Σάρτρ- Μποβουάρ.

 Η πολύπτυχη προσωπικότητα της γυναίκας-θρύλου θα μείνει φάρος στο πώς το ιδιωτικό μετατρέπεται σε δημόσιο και αντίστροφα: πρόκειται στην ουσία για μια γυναίκα δυναμική, κυριευμένη από πόθο για γνώση και ελευθερία, η οποία πάλεψε ενάντια σε κάθε σύμβαση και έζησε με μεγάλη ένταση.

H Μποβουάρ γνώρισε τον Σάρτρ στα 21 της όταν σπούδαζε στην Σορβόννη, ήταν ο μαναδικός φοιτητής που είχε υψηλότερους βαθμούς απο την ίδια. Ο δυνατός νους της και η γοητεία της τον εντυπωσιάζουν, όπως και όλους τους υπόλοιπους άλλωστε και αυτή ενδίδει πολύ σύντομα στον τεράστιο "ανθρωπάκο", όπως τον αποκαλούσε.

Έγιναν αιώνιοι εραστές και μέσα απο την επικίνδυνη σχέση της ελεύθερης συμβίωσης τους προκάλεσαν τα ήθη της εποχής.

Επικίνδυνη βέβαια για τους άλλους, αφού οι δύο τους επιδίδονταν στη σεξουαλική εκμετάλλευση και των μαθητών τους, σύμφωνα με τη βιογράφο τους, η οποία κυρίως στηρίχτηκε στα ημερολόγια και στην αλληλογραφία των Σαρτρ - Ντε Μποβουάρ, που της εμπιστεύτηκε η υιοθετημένη κόρη τους και κληρονόμος των πνευματικών δικαιωμάτων του έργου τους, Σιλβί Λε Μπον ντε Μποβουάρ.

Πάρα πολλά τα θύματα τους, μεταξύ των οποίων και αρκετοί ανήλικες μαθητές τους που κατα καιρούς αποτέλεσαν όχι μόνο πηγή έμπνευσης για την συγγραφή σπουδαίων βιβλίων αλλά και μήλο της Εριδος για τους  2 εραστές.

Αν αφήσουμε στην άκρη βέβαια τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις, οφείλουμε να παραδεχτούμε οτι και οι 2 συγκαταλέγονται στις κορυφαίες μορφές του 20ου αιώνα. 

Από το '40 ως το '70, αυτή και ο Σαρτρ ήταν λαμπρά μέλη της κοινωνικής, πνευματικής αλλά και κοσμικής ζωής του Παρισιού, με τη φήμη που απέκτησαν ωστόσο να τους αναγκάζει πλέον να αποσυρθούν στην ασφάλεια ενός στενού κύκλου οικείων και φίλων. Αυτό δεν σήμαινε βέβαια ότι θα έπαιρνε τέλος και το περίφημο πάθος του ζευγαριού με τα ταξίδια, με τους δυο τους να οργώνουν κυριολεκτικά τον κόσμο, δίνοντας διαλέξεις ή απολαμβάνοντας απλώς τις χαρές ξένων τόπων.

Στις αρχές της δεκαετίας του '40 αφιερώθηκε στο γράψιμο. Το 1945 η Μποβουάρ με τον Σαρτρ άρχισαν να εκδίδουν την αριστερή επιθεώρηση «Μοντέρνοι καιροί». Σαν αντι-αποικιοκράτες την δεκαετία του '50 υποστήριξαν τον αγώνα των Αλγερινών και των Βιετναμέζων για ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Αρχικά το ζεύγος Σαρτρ-Μποβουάρ συντάχτηκε με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και προσκλήθηκε επίσημα στη Μόσχα και στο Πεκίνο, αλλά έπειτα από την σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία (το 1956), στράφηκαν στη διδασλαλία του Μάο. Το 1960 προσκλήθηκαν στην Κούβα του Κάστρο. Πηγή: www.lifo.gr

Το έργο της Μποβουάρ  περιλαμβάνει από πολιτικές θέσεις και φιλοσοφικά δοκίμια μέχρι μυθιστορήματα, βιογραφίες και θεατρικά έργα. Η αλληλοεπιρροή με το Σάρτρ είναι εμφανής σε πολλές περιπτώσεις, τόσο στα κείμενα της Μποβουάρ, όσο και σε αυτά του Σάρτρ, ακόμα και στο μεγαλούργημά του Το Είναι και το Μηδέν. 

Το 1949 δημοσιεύει Το Δεύτερο Φύλο (Le Deuxième Sexe), ένα έργο που σήμερα είναι γνωστό ως «η βίβλος του φεμινισμού» και που, σε κάθε περίπτωση, δίνει μια ριζοσπαστική ερμηνεία στο τι είναι γυναίκα. Για πρώτη φορά, η ταυτότητα της γυναίκας παρουσιάζεται ως κάτι μη φυσικό και μη δεδομένο, ως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που συντηρεί συγκεκριμένες σεξουαλικές σχέσεις εξουσίας: Η ίδια είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι. 

Τα τελευταία της έργα περιλαμβάνουν λογοτεχνικές προσπάθειες, φιλοσοφικά δοκίμια και αναρίθμητες συνεντεύξεις,  εκδίδει την αυτοβιογραφία της σε 4 τόμους, "Ανικανοποίητη, ψυχρή, λάγνα, νυμφομανής, λεσβία, με εκατό εκτρώσεις, όλα αυτά ήμουν εγώ, ακόμη και άγαμη μητέρα", γράφει  και σηκώνει θύελλα αντιδράσεων,ενώ παράλληλα δεν σταματά να αποτελεί μάχιμη πολιτική φιγούρα: καταφέρεται ακόμα και κατά του πολέμου που κήρυξε η Γαλλία στην Αλγερία και τον βασανισμό των Αλγερινών από τα γαλλικά στρατεύματα..

Η δεκαετία του '70, η μεγάλη στιγμή του φεμινιστικού κινήματος, θα βρει την Μποβουάρ να είναι πλέον ενεργό μέλος του γυναικείου αγώνα: συμμετέχει πάντα σε διαδηλώσεις και συγκρούσεις, εκφωνεί πύρινους λόγους για τη θέση της γυναίκας και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες δράσης για την ανατροπή των καταπιεστικών συνθηκών του γυναικείου ρόλου.Τότε είναι που εγκαινιάστηκε και η  φεμινιστική στήλη στην εφημερίδα της Les Temps Modernes.  

Η Μποβουάρ βιώνει  το 1980 τον θάνατο του συντρόφου της Σαρτρ: συντετριμμένη και απαρηγόρητη, τον αποχαιρετά επισήμως στο βιβλίο-φόρο τιμής που γράφει το 1981. Μετά την απώλεια του Σαρτρ, η ίδια υιοθετεί την εδώ και χρόνια σύντροφό της Sylvie le Bon και περνά το υπόλοιπο της ζωής της αποτραβηγμένη από τη δημόσια ζωή. Πέθανε  από πνευμονικό οίδημα 6 χρόνια αργότερα, στις 14 Απριλίου 1986.

Πηγή : http://el.wikipedia.org

Το 1945 η Μποβουάρ με τον Σαρτρ άρχισαν να εκδίδουν την αριστερή επιθεώρηση «Μοντέρνοι καιροί». Σαν αντι-αποικιοκράτες την δεκαετία του '50 υποστήριξαν τον αγώνα των Αλγερινών και των Βιετναμέζων για ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Αρχικά το ζεύγος Σαρτρ-Μποβουάρ συντάχτηκε με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και προσκλήθηκε επίσημα στη Μόσχα και στο Πεκίνο, αλλά έπειτα από την σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία (το 1956), στράφηκαν στη διδασλαλία του Μάο. Το 1960 προσκλήθηκαν στην Κούβα του Κάστρο. Πηγή: www.lifo.gr

Το 1945 η Μποβουάρ με τον Σαρτρ άρχισαν να εκδίδουν την αριστερή επιθεώρηση «Μοντέρνοι καιροί». Σαν αντι-αποικιοκράτες την δεκαετία του '50 υποστήριξαν τον αγώνα των Αλγερινών και των Βιετναμέζων για ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Αρχικά το ζεύγος Σαρτρ-Μποβουάρ συντάχτηκε με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και προσκλήθηκε επίσημα στη Μόσχα και στο Πεκίνο, αλλά έπειτα από την σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία (το 1956), στράφηκαν στη διδασλαλία του Μάο. Το 1960 προσκλήθηκαν στην Κούβα του Κάστρο. Πηγή: www.lifo.gr

Στις αρχές της δεκαετίας του '40 αφιερώθηκε στο γράψιμο. Το 1945 η Μποβουάρ με τον Σαρτρ άρχισαν να εκδίδουν την αριστερή επιθεώρηση «Μοντέρνοι καιροί». Σαν αντι-αποικιοκράτες την δεκαετία του '50 υποστήριξαν τον αγώνα των Αλγερινών και των Βιετναμέζων για ανεξαρτησία από τη Γαλλία. Αρχικά το ζεύγος Σαρτρ-Μποβουάρ συντάχτηκε με το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και προσκλήθηκε επίσημα στη Μόσχα και στο Πεκίνο, αλλά έπειτα από την σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία (το 1956), στράφηκαν στη διδασλαλία του Μάο. Το 1960 προσκλήθηκαν στην Κούβα του Κάστρο. Πηγή: www.lifo.gΕγιναν οι «αιώνιοι εραστές» και προκάλεσαν τα ήθη της εποχής υπερασπιζόμενοι την ελεύθερη συμβίωση.

ΡΑΓΚΟΥΤΣΑΡΙΑ

 

Σαν σήμερα, πριν ακριβώς 5 χρόνια επισκέφθηκα μια συνάδελφο στην Καστοριά για να περάσουμε λίγες μέρες μαζί και να γνωρίσω την όμορφη πόλη της, (δεν είχα πάει ποτέ ως τότε στην Καστορία). Εχω μόνο τα καλύτερα να διηγηθώ για την παραμονή μου εκεί, μιας και όλα ήταν υπέροχα,οι άνθρωποι, το φαγητό, η φύση.

Αυτό που με εντυπωσίασε όμως πολύ ήταν τα Ραγκουτσάρια, ένα έθιμο που δεν υπάρχει στην Πελοπόννησο και την Αργολίδα, απ΄΄οπου κατάγομαι εγώ.

Εάν σε κάποιον αρέσουν τα γλέντια, τα πειράγματα, ο χορός, το φαγητό και το ποτό, τότε του συστήνω ανεπιφύλακτανα λάβει μέρος σ' αυτά τα ξέφρενα καρναβάλια της Καστοριάς.

Τι είναι όμως τα Ραγκουτσάρια;

 Ραγκουτσάρια είναι τα Καρναβάλια της Καστοριάς και  αποτελούν αναβίωση των αρχαίων Διονυσιακών οργιαστικών τελετών, που γίνονταν από Αρχαιοτάτων χρόνων, στην μέση του Χειμώνα και αμέσως μετά την γιορτή της γέννησης του ήλιου στις 25 Δεκεμβρίου, προς τιμή της φύσης που θα αναγεννηθεί την Άνοιξη.

 Με τα Ραγκουτσάρια κλείνει το εορταστικό δωδεκαήμερο, με χαρακτηριστικά Καστοριανά έθιμα που οι ρίζες τους φτάνουν στους πρώιμους κάτοικους της περιοχής, τους Δωριείς και τους Ορεστειείς και αποτελούν σπάνιο δείγμα της ιστορικής συνέχειας του τόπου μας δια μέσου των αιώνων. Είναι απομεινάρι του γνήσιου Ελληνικού Καρναβαλιού και γιορτάζεται στις 6,7και 8 Γενάρη.
Στα Ραγκουτσάρια παίρνουν μέρος όλοι οι Καστοριανοί σε μπουλούκια, από διάφορες γειτονιές, το καθένα με τα όργανα του που γλεντούν, μέσα σ'ένα πανζουρλισμό, χωρίς κοινωνικές διακρίσεις.  Η ποικιλία των μουσικών οργάνων είναι τεράστια, που εκτός από τα παραδοσιακά ζουρνάδες και  γκάιντες, από την αρχή του αιώνα μας προστέθηκαν τα λαικά τακούμια, κρουστά και κυρίως πνευστά αλλά και  χάλκινα όργανα.

Επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη του ΜΠΕΝ ΓΚΟΥΡΙΟΝ

 

Ακριβώς σαράντα χρόνια πέρασαν απο τον θάνατο του κύριου ιδρυτή και πρώτου πρωθυπουργού του Ισραηλινού κράτους, έτσι τελέσθηκε σήμερα η επιμνημόσυνη δέηση του μεγάλου πολιτικού που έκανε πραγματικότητα το όvειρο εκατομμυρίων Εβραίων ανά το κόσμο.

Στην τελετή παραβρέθηκαν χιλιάδες Εβραίοι που ποτέ δεν ξεχνούν τον Μέγα ηγέτη τους και πως να τον ξεχάσουν άλλωστε αφού το αεροδρόμιο του Ισραήλ έχει πάρει το όνομα του και θεωρείται  το δεύτερο καλύτερο σε όλο τον κόσμο- για τα αεροδρόμια χειρισμό 5 -15 εκατομμύρια επιβάτες κάθε χρόνο,-  από το Διεθνές Συμβούλιο Αερολιμένων.

 Ο  Δαβίδ Μπεν-Γκουριόν (το πραγματικό του επώνυμο ήταν Γκρούεν) γεννήθηκε στο Πλονσκ, στο τμήμα της Πολωνίας που τελούσε τότε υπό την κυριαρχία της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

 Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος, ένθερμος και δραστήριος οπαδός του σιωνισμού, του κινήματος που, αρχίζοντας από τα μέσα του 19ου αιώνα, επεδίωκε την επιστροφή των Εβραίων της διασποράς στην Παλαιστίνη και τη δημιουργία εκεί εβραïκής «πατρίδας». 

Ο Μπεν-Γκουριόν, διαπνεόμενος από τις ίδιες ιδέες, άρχισε να αναπτύσσει σιωνιστική δράση από πολύ μικρή ηλικία. Διετέλεσε δύο φορές πρωθυπουργός του Ισραήλ: το 1948-1953 και το 1955-1963.

Ο,τι και να γίνει, δεν θα παραιτηθούμε του δικαιώματός μας να ελευθερώσουμε την αλάια [σ.τ.μ.: μετανάστευση στο Ισραήλ], να ξαναχτίσουμε την κατεστραμμένη πατρώα γη μας, να διεκδικήσουμε κράτος. Αν δεχθούμε επίθεση, θα αντεπιτεθούμε. Θα κάνουμε όμως ό,τι είναι στα όρια των δυνάμεών μας να διατηρήσουμε την ειρήνη και να εγκαθιδρύσουμε μια συνεργασία επικερδή και για τους δύο. Τώρα είναι, τώρα και εδώ, από την Ιερουσαλήμ την ίδια, που πρέπει να φθάσει μια έκκληση στα αραβικά έθνη να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τον εβραϊσμό και με το εβραϊκό κράτος που είναι μοιραίο [να δημιουργηθεί] και να εργασθούν πλάι πλάι για το κοινό μας καλό, για την ειρήνη και την πρόοδο των κυρίαρχων ίσων. "

«Ἡ εἰκόνα τοῦ κόσμου τὸ 1987 ὅπως τὴν φαντάζομαι: Ὁ ψυχρὸς πόλεμος θ᾽ ἀνήκει στὸ παρελθόν. Ἡ ἐσωτερικὴ πίεση τῆς συνεχῶς αὐξανόμενης διανόησης στὴν ΕΣΣΔ γιὰ περισσότερη ἐλευθερία κι᾽ ἡ πίεση τῶν μαζῶν γιὰ ἄνοδο τοῦ βιωτικοῦ ἐπιπέδου θὰ ὁδηγήσει σὲ μία σταδιακὴ δημοκρατικοποίηση τῆς ΕΣΣΔ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἡ αὐξανόμενη ἐπιρροὴ τῶν ἐργατῶν καὶ τῶν γεωργῶν κι᾽ ἡ αὐξανόμενη συμβολὴ τῶν ἐπιστημόνων θὰ μεταμορφώσει τὶς ΗΠΑ σὲ μιὰ εὐημεροῦσα κοινωνία μὲ προγραμματισμένη οἰκονομία. Δυτικὴ καὶ Ἀνατολικὴ Εὐρώπη θὰ γίνει Ὁμοσπονδία ἀπὸ αὐτόνομα κράτη μὲ σοσιαλιστικὸ καὶ δημοκρατικὸ πολίτευμα. Μὲ ἐξαίρεση τὴν ΕΣΣΔ, μιὰ ὁμοσπονδιακὴ Εὐρωπαϊκὴ χώρα, ὅλες οἱ ἄλλες ἤπειροι θὰ ἑνωθοῦν σὲ μιὰ παγκόσμια συμμαχία, στὴ διάθεση τῆς ὁποίας θὰ βρισκεται μιὰ διεθνῆς ἀστυνομικὴ δύναμη. Ὅλοι οἱ στρατοὶ θὰ καταργηθοῦν καὶ δὲν θὰ ξαναγίνουν πόλεμοι. Στὴν Ἱερουσαλὴμ τὰ Ἑνωμένα Ἔθνη (τὰ πραγματικὰ Ἑνωμένα Ἔθνη), θὰ οἰκοδομήσουν τὸν ναὸ τῶν Προφητῶν στὴν ὑπηρεσία ὅλων τῶν ὁμοσπονδιοποιημένων ἑνωμένων ἠπείρων. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ἡ ἕδρα τῆς Ἀνωτάτης Ἀρχῆς τῆς Ἀνθρωπότητας ποὺ θὰ λύνει ὅλες τὶς διαφορές ἀνάμεσα στὶς ἑνωμένες σὲ ὁμοσπονδίες ἠπείρους, ὅπως προφήτεψε ὁ Ἡσαΐας. Ὑψηλοῦ ἐπιπέδου ἐκπαίδευση θὰ εἶναι τὸ δικαίωμα τοῦ κάθε ἀνθρώπου στὸν κόσμο. Ἕνα ἀντισυλληπτικὸ χάπι θὰ σταματήσει τὴν αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ στὶς Ἰνδίες καὶ τὴν Κίνα, καὶ τὸ μέσο ὅριο τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς στὸ 1987 θά ᾽χει φθάσει τὰ 100 χρόνια.»

ΧΑΛΟΓΟΥΙΝ - HALLOWEEN

 

 Το Χαλογουίν είναι ένα έθιμο του δυτικού κόσμου. 
Στην Ελλάδα δεν γιορτάζουμε το Halloween, αλλά λίγο - πολύ όλοι γνωρίζουν για το έθιμο που οι κολοκύθες  κλέβουν την παράσταση.

Πολλοί  και κυρίως τα παιδιά φορούν στολές γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι ρωτώντας «trick or treat » («σκανταλιά ή κέρασμα») μαζεύοντας καραμέλες και ζαχαρωτά. Γιορτάζεται κάθε χρόνο την νύχτα της 31ης Οκτωβρίου και συνδέεται με την υπερφυσική δραστηριότητα. Αυτή η ημέρα θεωρείται ως μία από τις ελάχιστες μέρες που μπορεί να επιτευχθεί επαφή με τον κόσμο των πνευμάτων καθώς και ότι είναι η μέρα που η μαγεία, και γενικότερα οποιαδήποτε δραστηριότητα που έχει να κάνει με το υπερφυσικό, είναι στο ζενίθ. Το έθιμο της κολοκύθας έχει ρίζες από παλιούς Ιρλανδικούς μύθους σύμφωνα με τους οποίους ένας τεμπέλης αλλά πανέξυπνος αγρότης (Τζακ) κατάφερε να ξεγελάσει και να παγιδεύσει τον Διάβολο με έναν σταυρό.

 Ο Τζακ αρνήθηκε να απελευθερώσει τον Διάβολο μέχρι να καταλήξουν σε κάποια συμφωνία.

 Ο Τζακ δέχτηκε να τον απελευθερώσει με την προϋπόθεση ότι όταν πεθάνει, ο Διάβολος να μην τον αφήσει να μπει στην Κόλαση. Πεθαίνοντας λοιπόν ο Τζακ, η συμφωνία τηρήθηκε και έτσι δεν μπορούσε να πάει στην Κόλαση.
Από τότε, ο Τζακ φτιάχνει αυτά τα φανάρια από κολοκύθα, βάζει ένα κερί μέσα τους και περιπλανάται σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης για να βρει ένα μέρος να αναπαυθεί.

 

Ο ΤΖΑΚ ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ